Ο Χανιώτης πρωταθλητής της ποδηλασίας σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη μίλησε αποκλειστικά στο Sportcaster.gr για το πως έζησε το όνειρο του στους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο, για το πως παρά του ότι το κράτος δεν τον έχει στηρίξει σχεδόν καθόλου οικονομικά εκείνος βρίσκει τη δύναμη αλλά και τα χρήματα για να συνεχίσει να κάνει αυτό που αγαπάει λέγοντας χαρακτηριστικά πως δε ζητάει ελεημοσύνη αλλά πόρους.

Ο καιρός ήταν ιδανικός και έτσι εκμεταλλευτήκαμε την ευκαιρία για βόλτα και ποδηλατάδα στο όμορφο κέντρο των Χανίων

Ξεκινήσαμε από το Δημαρχείο στην οδό Κυδωνίας…

…συνεχίσαμε στην πλατεία Δικαστηρίων και την Αντιπεριφέρεια Χανίων και…

…καταλήξαμε στο Ενετικό λιμάνι Χανίων

Κάπου εκεί ξεκίνησε μια όμορφη κουβέντα όπου σκοπό είχε να γνωρίσουμε καλύτερα τον Πολ, όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε ο διεθνής πρωταθλητής ποδηλασίας δρόμου έκανε το όνειρο του πραγματικότητα, κάνοντας μας εθνικά υπερήφανους και πόσο μάλλον εμάς τους Χανιώτες με τη συμμετοχή -για πρώτη φορά στην καριέρα του- στους Ολυμπιακούς του Τόκιο.

Μάλιστα έγινε ο τρίτος Έλληνας ποδηλάτης στην ιστορία του αθλήματος που μπόρεσε να βγάλει εις πέρας  μια ολυμπιακή διαδρομή, τη δυσκολότερη στην ιστορία των αγώνων, κατακτώντας την 63η θέση.

Αφού περιέγραψε την μεγαλειώδη εμπειρία του στην πρωτεύουσα της Ιαπωνίας σε ερώτηση για το πόσο εύκολος είναι στη χώρα μας ο πρωταθλητισμός στην ποδηλασία ο Πολ ξεσπάθωσε και εξέφρασε το παράπονο για την ”ανυπαρξία” της πολιτείας.

”Αν περιμένουν να έρθει η πρόκριση (σ.σ Παρίσι) ως δια μαγείας από μόνη της χρησιμοποιώντας δικά μου μέσα, δικές μου θυσίες και ξαφνικά το τελευταίο εξάμηνο να έρθουν να μου πουν εδώ είμαστε τι να το κάνω”  ήταν τα λόγια του διεθνή ποδηλάτη ο οποίος συνέχισε λέγοντας ”εγώ δεν ασχολούμαι με τον πρωταθλητισμό για οικονομικούς λόγους δεν παίζω ούτε ποδόσφαιρο ούτε μπάσκετ. Εξυπακούεται ότι θα προσπαθήσω ξανά για την πρόκριση αλλά αν έρθει θα είναι γιατί έχω προσπαθήσει μόνος μου έχοντας τη βοήθεια κοντινών μου προσώπων και όχι από την πολιτεία όπως θα έπρεπε”.

Αποκάλυψε ότι έχει δουλέψει σερβιτόρος στην οικογενειακή ταβέρνα που έχουν οι γονείς του στο Γαλατά προκειμένου να συγκεντρώσει τα χρήματα που χρειάζεται.

Μεταξύ άλλων μίλησε για τη δεύτερη οικογένεια του, τον ΤΑΛΩ ANEK LINES και τον προπονητή του Παναγιώτη Μαρεντάκη για την ψυχολογική στήριξη που του προσφέρουν και βρίσκονται δίπλα του σε κάθε του βήμα.

Φυσικά δεν παρέλειψε να αναφερθεί για την επικείμενη συμμετοχή στο Διεθνή Ποδηλατικό Γύρο Ελλάδας (26 Απριλίου-1 Μαΐου 2022) που θα αναβιώσει ξανά μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια και θα ξεκινήσει από την Κρήτη με το πρώτο ετάπ να γίνεται στο λιμάνι των Χανιών.

Ενώ τέλος ξεκαθάρισε πως είναι μόνιμος κάτοικος Χανίων από επιλογή και φεύγει στο εξωτερικό μόνο για τους αγώνες.

Διαβάστε την άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη του στο Sportcaster.gr και τη δημοσιογράφο Χριστίνα Κουργιαντάκη:

Πώς αισθάνθηκες που έγινες ο τρίτος Έλληνας ποδηλάτης στην ιστορία του αθλήματος που καταφέρνει να ολοκληρώσει μια Ολυμπιακή διαδρομή;

”Σίγουρα είμαι πολύ χαρούμενος που ο στόχος που είχα θέσει επετεύχθη αν και δεν βάζω βέβαια ποτέ ταμπέλες. Όλη αυτή η δουλειά που είχα κάνει και η αφοσίωση που είχα δείξει απέδωσε καρπούς και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό”.

Κατά τη διάρκεια αυτής ήσουν για αρκετή ώρα στην πρώτη εξάδα της κούρσας τι σκεφτόσουν εκείνη την ώρα;

”Στους αγώνες ποδηλασίας υπάρχουν τακτικές, εμένα η δική μου ήταν να επιτεθώ νωρίς ώστε όταν μαζευτεί το κύριο γκρουπ με τα φαβορί να έχω ένα προβάδισμα. Σίγουρα εξαρτιόταν και από το σημείο που θα μας πιάσει, έπρεπε να είμαι σε ευνοϊκή θέση, σε καλύτερη δηλαδή θέση από ότι θα ήμουν αν είχα θέμα μέσα στο γκρουπ.

Καμιά φορά αυτές οι επιθέσεις πάνε στον τερματισμό, δηλαδή το γκρουπ ολιγωρεί και μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος αλλά στο Τόκιο δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση και αυτό γιατί η μεγαλύτερη δυσκολία της διαδρομής ήταν στα τελευταία χιλιόμετρα. Οπότε ήξερα ότι  το γκρουπ θα ανεβάσει ρυθμό και όταν θα ερχόταν η στιγμή να μας πιάσει πριν τη τελευταία ανηφόρα απλά δεν θα μπορούσα να ακολουθήσω τα φαβορί. Είναι αρκετά πολύπλοκο όταν έχεις επιτεθεί για αρκετή ώρα, ”τρως αέρα” και καταναλώνεις ενέργεια είναι πολύ δύσκολο να παραμείνεις και να κρατηθείς μαζί με τα φαβορί την κρίσιμη στιγμή.

Εξ αρχής είχα θέσει αυτό τον στόχο που δεν ήταν άλλος από το να επιτεθώ νωρίς. Το είχα μελετήσει εβδομάδες, μήνες, χρόνια πριν και είχα καταλήξει σε αυτό το πλάνο, πρώτα σε θεωρητικό επίπεδο μιας και στην πράξη είναι διαφορετικά. Αυτό ήθελα να κάνω αυτό έκανα. Ήξερα ότι ο κόσμος με βλέπει απ’ το σπίτι, οι δικοί μου άνθρωποι και ζούσα το όνειρο μου. Ευχαριστήθηκα κάθε μέτρο της διαδρομής.”

Φαντάζομαι ότι μετά τη ”γεύση” από το Τόκιο περιμένεις και προετοιμάζεσαι για τους επόμενους Ολυμπιακούς στο Παρίσι το 2024;

”Το Παρίσι δεν είναι μακριά αλλά ούτε και κοντά, το δυσκολότερο κομμάτι είναι η πρόκριση και ο στόχος αυτής συνήθως είναι πολύπλοκος. Χρειάζεται μεγάλη συγκέντρωση και στοχοπροσήλωση. Λογικά η πρόκριση θα ”παιχτεί” στους αγώνες του 2023 οπότε από τον επόμενο χειμώνα Θεού θέλοντος αν όλα πάνε καλά θα αρχίσω να συγκεντρώνομαι πλήρως στους αγώνες που θα είναι το εισιτήριο μου για την πρόκριση στην Ολυμπιάδα.

Ελπίζω να είναι μια διαδρομή που θα μου ταιριάζει και θεωρητικά πάντα επειδή γνωρίζω πως είναι τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά της περιοχής δεν θα έχει μεγάλες υψομετρικές δυσκολίες, που είναι το λίγο πιο αδύναμο μου στοιχείο. Θεωρώ ότι αν έρθει η πρόκριση θα μπορέσω να έχω και ένα καλύτερο αποτέλεσμα από ότι είχα στο Τόκιο”.

Μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή ποιες είναι οι αγωνιστικές σου υποχρεώσεις το 2022;

”Από εκεί και πέρα το 2022 θα αφοσιωθώ στους διεθνής αγώνες της ελληνικής επικράτειας που θα γίνουν στη χώρα μας. Αρχής γενομένης από τους διεθνείς ποδηλατικούς αγώνες που θα γίνουν τον Μάρτιο στη Ρόδο. Επειδή φέτος ξεκίνησα την προετοιμασία μου λίγο πιο αργά ίσως τον Μάρτιο να μην είμαι στη φόρμα που θα ήθελα να είμαι. Ευελπιστώ να έχω τη φυσική κατάσταση που πρέπει για το μεγάλο ραντεβού της χρονιάς. τον ποδηλατικό γύρο Ελλάδας, πόσο μάλλον που το πρώτο ετάπ θα έχει τερματισμό στα Χανιά”.

Πώς αισθάνεσαι για αυτό το γεγονός, σίγουρα θα είναι πολύ συγκινητικό για σένα

”Για όλους τους αθλητές η αναβίωση του ποδηλατικού γύρου Ελλάδος είναι πολύ σημαντική. Για μένα ότι ο αγώνας θα ξεκινήσει από την Κρήτη είναι ένα αβαντάζ. Σίγουρα θα έχω την ευχέρεια να δω το προφίλ του αγώνα, να μελετήσω πιο πριν τη διαδρομή οπότε θα στοχεύσω σε ένα καλό αποτέλεσμα. Δεν είμαι αγχωμένος αλλά σίγουρα θα πιέσω τον εαυτό μου προκειμένου να φέρω κάτι καλό. Από την άλλη αν δεν έρθει θα έχω και άλλους αγώνες κατά τη διάρκεια της σεζόν για να φέρω ένα καλό αποτέλεσμα”.

Φαντάζομαι στην 18χρονη πορεία σου θα έχουν υπάρξει στιγμές που σκέφτηκες να τα παρατήσεις, πώς το διαχειρίστηκες;

”Πολλές φορές απλά πάντα όταν έφτανα στα όρια μου και έλεγα ”φτάνει ως εδώ” μετά κέρδιζα έναν αγώνα και έπαιρνα τα πάνω μου. Ο πρωταθλητισμός είναι εννιά λύπες μια χαρά αλλά αυτή η χαρά αρκεί για να σε μπουστάρει και να σου δώσει την όρεξη που χρειάζεσαι για να συνεχίσεις.

Στην ποδηλασία υπάρχουν συχνά στιγμές πτώσεις, κάποιοι άνθρωποι δυστυχώς δεν εκτιμούν τον κόπο σου, επηρεάζοντας σε μάλιστα. Ο αθλητικός τρόπος σκέψης στην Ελλάδα δεν μου έδωσε τα περιθώρια να συνεχίσω στη χώρα μου και αναγκαστικά έπρεπε να πάω στο εξωτερικό για κάποια χρόνια. Η ξενυχτιά δεν είναι τόσο εύκολη ενώ στο πρόγραμμα υπάρχουν και οι τραυματισμοί.

Όμως παρά τις δυσκολίες πάντα κέρδιζα ίσως και με τη βοήθεια του Θεού και συνέχιζα με την ίδια όρεξη. Κάποιες φορές όμως που δεν υπήρχε κάποιος τραυματισμός ή δεν είχα κακή ψυχολογία πάντα έκανα διαλογισμό με το μέσα μου και έλεγα πως ήμουν σε πολύ καλό επίπεδο για να σταματήσω τώρα. Από κάποιο σημείο και μετά ήξερα ότι ήμουν σε υψηλό επίπεδο και έλεγα… είναι κρίμα να σταματήσεις το όνειρο σου.

Η συμμετοχή μου στην Ολυμπιάδα του Τόκιο ήταν στόχος ζωής, στόχος καριέρας και βέβαια νιώθω υπέροχα που επετεύχθη. Ξέρω όμως ότι εύκολα θα μπορούσε και να μην είχε γίνει. Πολλοί συναθλητές μου που έχουν προσπαθήσει, έχουν κάνει θυσίες αλλά δεν είχαν μια συμμετοχή στην Ολυμπιάδα. Έτσι όμως είναι ο πρωταθλητισμός, μακάρι ο κάθε αθλητής που προσπαθούσε να έπαιρνε στο τέλος αυτό που το αξίζει”.

Σε όλη αυτή την πορεία  ποια ήταν τα άτομα που σε στήριξαν;

”Είναι δύσκολο να κατονομάσω αλλά σίγουρα από την ομάδα μου που τη θεωρώ δεύτερη οικογένεια μου, τον Τάλως ΑΝΕΚ Lines είχα την απόλυτη στήριξη κυρίως όσον αφορά το ψυχολογικό κομμάτι, από τον προπονητή μου, Παναγιώτη Μαρεντάκη, από τους συναθλητές μου. Υπάρχει ένα θετικό κλίμα στα Χανιά και είναι γνωστό ότι η ποδηλασία είναι σε αρκετά καλό επίπεδο στο νομό μας.

Τώρα από άλλους είδους υποστήριξη είτε υλική είτε οικονομική είχα λιγότερη, αλλά για μένα δεν έχει σημασία. Δεν κάνω πρωταθλητισμό για τα χρήματα αυτό είναι δεδομένο, δεν παίζω ούτε ποδόσφαιρο ούτε μπάσκετ. Για μένα ο πρωταθλητισμός είναι κάτι βαθύτερο, δεν τίθεται θέμα οικονομικών απολαβών. Μόνο η ψυχολογική υποστήριξη που είχα και η ηθική έφτανε για να συνεχίσω να δίνω το εκατό τοις εκατό”.

Στην Ελλάδα πόσο είναι εύκολος είναι ο πρωταθλητισμός στο κομμάτι της ποδηλασίας;

”Μετά την Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο βλέπω αθλητές από άλλα αθλήματα να εκφράζουν τα παράπονα τους αλλά αν ο κόσμος ήξερε με ποιο τρόπο και τι στήριξη έχουν οι ποδηλάτες που κάνουν πρωταθλητισμό στη χώρα μας θα έβαζαν τα κλάματα. Η υποστήριξη που έχουμε είναι μηδαμινή αν εξαιρέσεις  ένα δύο φίλους μας που πραγματικά είναι κοντά μας σαν επιχειρηματίες.  Από την πολιτεία και την Ομοσπονδία η στήριξη αυτή είναι μηδαμινή.

Να αναφέρω μόνο ότι είχα μια βοήθεια από την Περιφέρεια Κρήτης όσον αφορά τον εξοπλισμό λίγο πριν φύγω για  Τόκιο.

Εγώ πρέπει να προκριθώ στην Ολυμπιάδα για να πω ότι θα έχω κάποια στήριξη για τις ανάγκες της προετοιμασίας μου και το τελευταίο εξάμηνο πριν από τους αγώνες στο Τόκιο είχα πράγματι μια μικρή στήριξη. Αλλά δεν είναι μόνο οι τελευταίοι έξι μήνες για την Ολυμπιάδα… είναι μια προσπάθεια τετραετίας. Επί της ουσίας τα τρεισήμισι χρόνια δεν δέχθηκα την παραμικρή βοήθεια και ξαφνικά το τελευταίο εξάμηνο έλαβα τελικά κάτι από την Ολυμπιακή Επιτροπή. Πριν όμως δεν είχαμε απολύτως τίποτα, ούτε μισθό, ούτε οδοιπορικά.

Τα χρήματα και τα πριμ που έβγαζα από τους αγώνες που έπαιρνα μέρος τα ξόδευα σε εξοπλισμό και σε προετοιμασίες. Επίσης έβγαζα και κάποια χρήματα το καλοκαίρι, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα που δούλευα στην ταβέρνα των γονιών μου σαν σερβιτόρος τα διέθετα όλα στο ποδήλατο. Θα μπορούσα να είχα καταφέρει πολλά παραπάνω αν είχα την απαραίτητη στήριξη.

Σκέφτομαι με ποιους πόρους θα ξεκινήσω την προετοιμασία μου για το Παρίσι. Αν περιμένουν να έρθει η πρόκριση ως δια μαγείας από μόνη της χρησιμοποιώντας δικά μου μέσα, δικές μου θυσίες και ξαφνικά το τελευταίο εξάμηνο να έρθουν να μου πουν εδώ είμαστε τι να το κάνω. Είναι πολύ ψυχοφθόρο όλο αυτό.

Τόσο από ψυχολογικής όσο και από οικονομικής πλευράς κατέθεσα πάρα για να προκριθώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η πρόκριση δεν ήρθε έτσι, ήρθε μετά από πολλά χρόνια συνεχόμενης προσπάθειας. Πολλές φορές λοιπόν μπαίνω στη διαδικασία να σκεφτώ… αξίζει τον κόπο; Γιατί υπάρχει και το ενδεχόμενο να επενδύσω δύο και τρία χρόνια και να μην έρθει η πρόκριση. Όπως καταλαβαίνετε πρόκειται για το κορυφαίο αθλητικό γεγονός παγκοσμίως, οι θέσεις είναι συγκεκριμένες και για να βρεθείς εκεί πρέπει να ανέβεις στην κορυφή με αποκλειστικά δικά σου μέσα.

Σε άλλες χώρες του εξωτερικού οι αθλητές είναι στην ευχάριστη θέση να έχουν την στήριξη είτε από την κυβέρνηση, είτε από χορηγούς, εδώ παλεύεις μόνος σου, εκείνοι έχουν ”χτιστεί” διαφορετικά. Όπως είπα και αργότερα εγώ δεν ασχολούμαι με τον πρωταθλητισμό για οικονομικούς λόγους,  η όρεξη που έχω για αυτό που κάνω πηγάζει από μέσα μου, από τη δική μου ιδιοσυγκρασία και χαρακτήρα.

Εξυπακούεται ότι θα προσπαθήσω ξανά για την πρόκριση στο Παρίσι αλλά αν έρθει θα είναι γιατί έχω προσπαθήσει μόνος μου έχοντας τη βοήθεια κοντινών μου προσώπων και όχι από την πολιτεία όπως θα έπρεπε.

Η ποδηλασία έχει τρομερό κόστος, απαιτείται εξοπλισμός για τη συντήρηση των ποδηλάτων και είναι ακριβός, τα εισιτήρια επίσης είναι ακριβά. Όταν θέλεις να κρατηθείς σε υψηλό ρυθμό σε παγκόσμιο επίπεδο πρέπει συνεχώς να κάνεις προετοιμασία σε μέρη με ψηλό υψόμετρο και όλα αυτά κοστίζουν.

Κάποια στιγμή τα χρήματα τελειώνουν, ούτε εγώ ούτε και οι γονείς μου είμαστε πλούσιοι και είμαι συνεχώς στο ψάξιμο για να βρω πόρους. Δε ζητάω ελεημοσύνη αλλά πόρους ώστε να τροφοδοτήσω το όνειρο μου, να καταφέρω κάτι μεγαλύτερο. Ο κάθε αθλητής που ασχολείται σε επίπεδο πρωταθλητισμού είτε έχει προκριθεί είτε όχι σε μια Ολυμπιάδα έχει αυτό τον στόχο. Για μένα είναι πολύ σημαντικό να επιστρέψεις στην κοινωνία μέρος των εμπειριών που έχεις ζήσει.

Αυτές τις μέρες είσαι στα Χανιά, πόσο καιρό θα μείνεις ακόμα;

”Είναι δύο εβδομάδες που γύρισα από το ποδηλατικό γύρο της Ταϊλάνδης, τα πήγα καλά αλλά δεν κέρδισα κάποιο ετάπ. Διήρκησε συνολικά έξι μέρες από τις οποίες τις τρεις ήμουν στη δεκάδα, θα μπορούσα να πάω και καλύτερα θα μπορούσα και πολύ χειρότερα μιας και δεν ήταν στο πρόγραμμα μου. Το αποφάσισα τελευταία στιγμή για αυτό η εικόνα μου δεν ήταν η μέγιστη. Μετά ξεκουράστηκα και μια εβδομάδα τώρα έχω ξεκινήσει προετοιμασία για τους αγώνες του 2022. Όλη τη βασική προετοιμασία μου θα την βγάλω εδώ και σίγουρα θα μείνω δύο με τρεις μήνες ακόμα”.

Υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού σου να επιστρέψεις μόνιμα;

”Θεωρούμαι μόνιμος κάτοικος Χανίων, μου είναι δύσκολο να ξενιτευτώ και να μείνω μόνιμα σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα για καθαρά αγωνιστικούς λόγους . Θα μπορούσα αλλά προτιμώ να φεύγω μόνο για τους αγώνες, να λείπω μια δύο εβδομάδες και να γυρνάω. Έχω περάσει οχτώ χρόνια μακριά από τα Χανιά ζώντας στο εξωτερικό και νομίζω αρκεί. Φέτος θα προσπαθήσω να είμαι λίγο πιο χαλαρός, να έχω βάση τα Χανιά και να τρέχω σε αγώνες στο εξωτερικό. Θα δω πως θα δουλέψει”.

Όταν είσαι στο νησί ποια διαδρομή απολαμβάνεις να κάνεις;

”Τα Χανιά διαθέτουν ένα πολύ όμορφο φυσικό τοπίο και είναι ιδανικά για ποδηλασία, αν εξαιρέσεις την ποιότητα του δρόμου που σε αρκετές περιπτώσεις είναι πολύ κακή. Οι διαδρομές είναι τρομερές, έχεις ανηφόρες, ευθεία μπορείς να πας στην παραλία και να βλέπεις τη θάλασσα μπορείς να πας και στο βουνό. Για μένα σύντομη και ωραία διαδρομή είναι Χανιά Κολυμπάρι Αφράτα και επιστροφή από την πίσω πλευρά, το ανηφορικό κομμάτι από το Κολυμπάρι προς Αφράτα είναι τρομερό για μια ”ψυχανάλυση”.

Όσον αφορά από μεγαλύτερες διαδρομές προτιμώ το γύρο της επαρχίας Σελίνου, ανεβαίνεις από την πίσω μεριά του Ομαλού από Παλαιά Ρούματα, ανεμογεννήτριες βγαίνεις στο οροπέδιο του Ομαλού και κατεβαίνεις από Καράνου και Λάκκους. Υπάρχουν και άλλες διαδρομές από αυτή της Κισσάμου, του Αποκόρωνα δεν μπορώ να διαλέξω για να είμαι ειλικρινής, όλες έχουν τη δική τους γλύκα”.

Ποια θα ήταν η δική σου συμβουλή σε ένα παιδί που θα ήθελε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την ποδηλασία;

”Όλο και περισσότεροι άνθρωποι έχουν έρθει πιο κοντά με την ποδηλασία και πραγματικά το αξίζει ο τόπος που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις ευρωπαϊκές πόλεις. Για τα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με τον πρωταθλητισμό πρέπει να αγαπούν το ποδήλατο και να ανακαλύπτουν τα όρια τους.

Είναι μια συνεχής διερεύνηση των ορίων του μυαλού σου που έχεις σα χαρακτήρας σαν προσωπικότητα. Αναγκαστικά για να υπερτερήσεις  πρέπει να δίνεις συνεχώς το εκατό δέκα τοις εκατό, είναι θέμα ψυχολογίας και χαρακτήρα. Αν ένα παιδί ασχοληθεί με το ποδήλατο σίγουρα θα χτίσει χαρακτήρα και αν διαπιστώσει ότι έχει μια κλίση να το κάνει με κλειστά τα μάτια γιατί έχει πολλά θετικά να πάρει.  Ακόμα και τα αρνητικά στα θετικά συγκαταλέγονται. Αν πιστέψουν στον εαυτό τους σίγουρα θα βγει κάτι καλό”.

Τη ζωή σου μετά τον πρωταθλητισμό την έχεις σκεφτεί καθόλου;

”Έχω σκεφτεί τη ζωή μου χωρίς πρωταθλητισμό, κάποια στιγμή θα αναγκαστώ να το κάνω, είναι αναπόφευκτο. Απλά θα συνεχίσω να ασχολούμαι με το ποδήλατο, θα προπονούμαι σε πιο χαμηλούς ρυθμούς βέβαια. Θέλω να μείνω στον κόσμο του ποδηλάτου από άλλο πόστο βέβαια αλλά προς το παρών δε έχω δώσει βαρύτητα σε αυτό γιατί είναι plan B, το οποίο αν το σκέφτομαι από τώρα τότε θα τραβήξω ενέργεια από το plan A. Βασίζομαι στο τώρα και στο βραχυπρόθεσμο μέλλον”.

Φέτος πέρα από την πρωτόγνωρη εμπειρία του Τόκιο έζησες και αυτή του να γίνεις πατέρας, πώς είσαι σε αυτό το νέο ρόλο της ζωής σου;

”Τα πηγαίνω μια χαρά ευτυχώς έχουμε ένα ”εύκολο” μωρό, η μαμά είναι πολύ καλή, είναι σε θέση να καταλάβει και να κατανοήσει τις απαιτήσεις που έχει ο πρωταθλητισμός και είναι πολύ σημαντικό αυτό. Υπάρχει μια ισορροπία για το πότε θα δώσω χρόνο στο παιδί και πότε η μαμά του. Βέβαια αν μεγαλώσει ακόμα λίγο οι απαιτήσεις σίγουρα θα είναι υψηλότερες”.

Μια ευχή που θα ήθελες να δώσεις στον κόσμο για τη νέα χρονιά

”Θα ήθελα να ευχηθώ υγεία, το σημαντικότερο αγαθό όλων. Πολλές φορές σου εύχονται υγεία αλλά το περνάνε στα ψηλά. Φυσικά και δημιουργία, καλή θετική σκέψη γιατί χωρίς αυτή δεν υφίσταται δημιουργία. Να προσπαθήσει ο κόσμος να κάνει και λίγο ποδήλατο και θα δει αμέσως ότι η ψυχολογία και ο τρόπος σκέψης του θα αλλάξει. Ελπίζω το 2022 να δώσει απλόχερα ό,τι τους στέρησαν οι δύο προηγούμενες χρονιές λόγω της πανδημίας σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο”.