Τελευταία επιθυμία του Αλέξανδρου Νικολαίδη – όπως την εξέφρασε ο ίδιος μέσα από το συγκλονιστικό μήνυμά του – ήταν τα δύο αργυρά ολυμπιακά μετάλλια που είχε κερδίσει στους Ολυμπιακούς αγώνες να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά του. Ωστόσο, μετά την χθεσινή φονική κακοκαιρία στην Κρήτη, η σύζυγος του Δώρα, ανακοίνωσε πως μέρος των εσόδων θα δοθούν στους πληγέντες της Κρήτης.

Μάλιστα, ο Αλέξης Τσίπρας παραχώρησε τις δύο Ολυμπιακές δάδες που του είχε χαρίσει ο Ολυμπιονίκης, με σκοπό να δημοπρατηθούν για καλό σκοπό.

Αναλυτικά το μήνυμα της οικογένειας:

«Πριν από ενάμιση χρόνο όταν ο Αλέξανδρος έκανε το πολύ σοβαρό χειρουργείο στον πνεύμονα εν μέσω πανδημίας, για να ευχαριστήσει τον Αλέξη Τσίπρα για όλη του τη βοήθεια και την στήριξη, αποφάσισε να του χαρίσει μία από τις Ολυμπιακές δάδες που είχε στην κατοχή του, αυτή των αγώνων του Σίδνεϊ. Ο πρόεδρος δεν ήθελε να δεχτεί ένα τέτοιο πολύτιμο δώρο, του είπε να την κρατήσει ο Αλέξανδρος για τα παιδιά του, όμως ο Αλέξανδρος επέμενε, μάλιστα του είπε χαρακτηριστικά: ‘Πρόεδρε, πάρτη και χάρισέ την αν θέλεις και στα παιδιά σου, να παίζουν μπέιζμπολ στο σαλόνι σου με αυτήν, εμένα με νοιάζει μόνο να σκέφτομαι ότι την έχεις εσύ’.

Χθες μετά την τελετή, ο Αλέξης Τσίπρας, μας πλησίασε την οικογένεια του Αλέξανδρου και μας είπε ότι θέλει να μας επιστρέψει αυτή τη δάδα και να μπει μαζί με τα μετάλλιά του προς δημοπρασία. Τον ευχαριστούμε πολύ και μετά από αυτή την κίνηση του προέδρου, ως οικογένεια αποφασίσαμε να προσθέσουμε και εμείς τις δύο τελευταίες Ολυμπιακές δάδες που είχε ο Αλέξανδρος στη συλλογή του, αυτή των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου και αυτή του Πεκίνο προς δημοπρασία, η τελευταία μάλιστα έχει και τεράστια συλλεκτική αξία, καθώς ο Αλέξανδρος ήταν ο πρώτος λαμπαδηδρόμος το 2008.

Τέλος, συγκλονισμένοι από τις βιβλικές καταστροφές στην Κρήτη και την απώλεια συνανθρώπων μας τόσο άδικα, αποφασίσαμε, μέρος των εσόδων από τα αντικείμενα που θα δημοπρατηθούν να δοθούν και στους πληγέντες της Κρήτης. Στέλνουμε σε όλους σας μια μεγάλη αγκαλιά, με την ευχή να μπορέσουμε να απαλύνουμε έστω και στο ελάχιστο τον πόνο σας.
Η οικογένεια του Αλέξανδρου».

Ο θάνατος του Ολυμπιονίκη Τάε Κβον Ντο μα πάνω απ’ όλα μαχητή, Αλέξανδρου Νικολαΐδη, βύθισε στο πένθος την οικογένεια του αλλά και ολόκληρη τη χώρα.

Μέσω του προσωπικού λογαριασμού που διαθέτει στο Instagram η Δώρα έκανε την εξής ανάρτηση…

Υπενθυμίζουμε ότι σήμερα το μεσημέρι (15:00), οικογένεια, φίλοι, συναθλητές αλλά και απλός κόσμος θα πουν το ”τελευταίο αντίο” στον Αλέξανδρο, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Τιμίου Προδρόμου Νεαπόλεως Θεσσαλονίκης.

Η είδηση του θανάτου του Αλέξανδρου Νικολαΐδη έχει συγκλονίσει ολόκληρη την Ελλάδα με τον ίδιο να λέει το δικό του αντίο μέσα από μια συγκλονιστική αφήγηση που ραγίζει καρδιές. Ο ΟΦΗ αποχαιρέτησε με μια ιδιαίτερα συγκινησιακή φωτογραφία τον Αλέξανδρο Νικολαΐδη χρησιμοποιώντας τα ίδια του τα λόγια.

Η ανάρτηση του ΟΦΗ

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 42 ετών ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης, δις αργυρός ολυμπιονίκης και αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Αλέξανδρος Νικολαϊδης πάλεψε επί δυο χρόνια με μια εξαιρετικά σπάνια μορφή καρκίνου.

Σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η οποία ήταν γραμμένη σε πρότερο χρόνο από τον ίδιο, αναφέρει μεταξύ άλλων: «Βασανίστηκα κι εγώ με τον καρκίνο», αλλά όπως λέει «δύο χρόνια δεν είπα ποτέ «Γιατί σε εμένα»;».

Ο ίδιος, μάλιστα, δείχνει το μεγαλείο ψυχής που διέθετε αποφασίζοντας να βγουν σε δημοπρασία τα δύο αργυρά ολυμπιακά μετάλλια που είχε κερδίσει και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά του.

«Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου. Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Αλέξανδρος Νικολαΐδης: Οι διακρίσεις, οι γάμοι και η πολιτική καριέρα

• Είχε στο ενεργητικό του αρκετές διακρίσεις σε διεθνείς και ευρωπαϊκές διοργανώσεις του αθλήματος, με σημαντικότερη τα αργυρά μετάλλια στην κατηγορία των +80 κιλών στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας και τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο.
• Το Δεκέμβριο του 2008, ψηφίστηκε με 1.875 ψήφους ως ο κορυφαίος αθλητής για το 2008 από τον ΠΣΑΤ.
• Το Μάρτιο του 2019, ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα του με τον ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές του 2019 και το Σεπτέμβριο του 2020 ανέλαβε καθήκοντα αναπληρωτή εκπροσώπου του κόμματος.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 17 Οκτωβρίου του 1979 και ο πατέρας του ήταν επίσης πρωταθλητής στο τάε κβον ντο. Σπούδασε Φυσική Αγωγή στο ΑΠΘ.

Άρχισε το τάε κβον ντο το 1982, σε ηλικία τριών ετών και το επάγγελμά του είναι πυροσβέστης.

Ήταν παντρεμένος με την δημοσιογράφο Δώρα Τσαμπαζή και είχαν δύο παιδιά.

Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης είχε παντρευτεί δύο φορές.

Τελευταία του σύζυγος η δημοσιογράφος Δώρα Τσαμπαζή με την οποία είχαν αποκτήσει δύο παιδιά.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000, ο αθλητής που είχε ύψος 2 μέτρα, υπέστη κάταγμα στην κνημιαία ακρολοφία, με αποτέλεσμα να μείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για δύο χρόνια.

Επανήλθε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Στη διοργάνωση αυτή, αγωνίστηκε στην κατηγορία των +80 κιλών και έφθασε μέχρι τον τελικό, που έγινε στις 29 Αυγούστου του 2004. Στον τελικό ηττήθηκε από τον Νοτιοκορεάτη Μουν Ντάε-σανγκ με νοκ άουτ στον πρώτο γύρο, με αποτέλεσμα να κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο.

Το 2008, στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Ρώμη και προηγήθηκε χρονικά κατά 3 μήνες των Ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των +87 κιλών στον τελικό με τον Γάλλο πρωταθλητή Πασκάλ Ζεντίλ.

Η επόμενη συμμετοχή του σε Ολυμπιακούς Αγώνες πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2008 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνο. Ο Νικολαΐδης στις 23 Αυγούστου του 2008 προκρίθηκε πανηγυρικά στον τελικό (στην κατηγορία των +80 κιλών), όπου όμως γνώρισε και πάλι την ήττα στις λεπτομέρειες (5-4) από τον Νοτιοκορεάτη Τσα Ντονγκ-Μιν.

Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης ήταν ο πρώτος αθλητής που μπήκε στο Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου. Ο κάτοχος δύο Ολυμπιακών μεταλλίων ήταν ο σημαιοφόρος της ελληνικής ομάδας κατά την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο, αποκλείστηκε νωρίς και δεν διεκδίκησε μετάλλιο.

Σημαντικές διακρίσεις
Στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των +87 κιλών, χάνοντας στον ημιτελικό από τον Αζέρο Ταβαγκούλ Μπαϊράμοβ.

2010 – Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα – 3ος Χάλκινο μετάλλιο
2009 – Παγκόσμιο πρωτάθλημα – 5ος
2008 – Ολυμπιακοί Αγώνες – 2ος Αργυρό μετάλλιο
2008 – Ευρωπαϊκό πρωταθλημα – 1ος Χρυσό μετάλλιο
2004 – Ολυμπιακοί Αγώνες – 2ος Αργυρό μετάλλιο
2004 – Παγκόσμια Πανεπιστημιάδα – 1ος Χρυσό μετάλλιο
1998 – Παγκόσμιο πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας- 3ος (Χάλκινο μετάλλιο)
1998 – Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα – 5ος
1997 – Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων – 1ος (Χρυσό μετάλλιο)
1997 – Μεσογειακοί Αγώνες – 2ος (Αργυρό μετάλλιο)
1996 – Παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων – 1ος Χρυσό μετάλλιο
1996 – Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων – 1ος Χρυσό μετάλλιο

Την τελευταία του πνοή άφησε, νικημένος από μία σπάνια μορφή καρκίνου, ο δις αργυρός Oλυμπιονίκης του Τάε Κβον Ντο και αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξανδρος Νικολαϊδης, σε ηλικία μόλις 43 ετών.

Η δυσάρεστη είδηση του θανάτου του ανακοινώθηκε μέσα από το προφίλ του Αλέξανδρου Νικολαΐδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με ένα μήνυμα γραμμένο σε πρότερο χρόνο από τον ίδιο.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο δημοφιλής αθλητής νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα στην Εντατική καθώς η ασθένειά του είχε μπει στο τελευταίο στάδιο.

Η τελευταία του συγκλονιστική ανάρτηση

Θα ξεκινήσω με αυτό το κλισέ, ότι για να διαβάζετε τώρα αυτήν την δημοσίευση μου, μάλλον έχω φύγει για κάπου καλύτερα ή και για το πουθενά.

Δύο χρόνια, βασανίστηκα κι εγώ με τον καρκίνο. Με έναν τόσο σπάνιο τύπο καρκίνου, το καρκίνωμα nut, που αυτή τη στιγμή εννέα στους δέκα Έλληνες γιατρούς που το διαβάζουν, το ακούν για πρώτη φορά και θα σπεύσουν να το ψάξουν. Ευτυχώς ο δικός μου γιατρός, ο υπέροχος Γιάννης Μπουκοβίνας που με πήρε από το χέρι στο πιο δύσκολο ταξίδι της ζωής μου, τον γνώριζε αυτόν τον σπάνιο τύπο και έκανε τα πάντα για να με σώσει ή να μου χαρίσει λίγη παραπάνω ζωή. Κίνησε γη και ουρανό, να φέρει φάρμακα κυριολεκτικά από την άλλη άκρη της γης για να τα δοκιμάσω.

Δύο χρόνια δεν είπα ποτέ “Γιατί σε εμένα”; Δεν υπάρχει πιο εγωιστική σκέψη από αυτή. Σε κάποιον τυχαίνει, στον διπλανό μας, στον γείτονά μας, στον συνάνθρωπό μας. Και πλέον τυχαίνει σε πολλούς. Αν βάλω ένα πρόσημο τύχης στη ζωή μου, θα σας πω ακόμα και τώρα, ότι ήμουν τυχερός άνθρωπος. Είχα την ευλογία να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα, να ανέβω στο βάθρο πολλές φορές, να δοξάσω τον αθλητισμό και την χώρα μου, να γνωρίσω ανθρώπους από όλον τον κόσμο, να μάθω το σεβασμό, την ευγενή άμιλλα, αξίες τόσο σημαντικές και να προσπαθήσω να τις κάνω πράξη και στη ζωή μου.

Είχα την τύχη να με αγαπήσει η πιο υπέροχη γυναίκα του κόσμου, το δώρο μου από το Θεό, όπως είναι και το όνομα της, και να αποκτήσουμε μια πανέμορφη οικογένεια.
Έτσι και σε αυτή την ατυχία που με βρήκε, είπα ευχαριστώ, που αν αυτό ήταν γραφτό να έρθει στην οικογένειά μου, δεν βρήκε εκείνη ή τα παιδιά μου. Εγώ έπρεπε να το ανέβω αυτό το βουνό, έχω έπρεπε να σηκώσω αυτό το βάρος. Όχι εκείνοι.

Σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, στάθηκα τυχερός γιατί συνοδοιπόρο είχα την αλληλεγγύη και την φροντίδα τόσων πολλών ανθρώπων, που πολλές φορές αναρωτήθηκα τι έκανα για να αξίζω όλα αυτά που με ανιδιοτέλεια μου προσέφεραν. Πρώτος ο γιατρός μου ο κ. Μπουκοβίνας, ο πρύτανης, ο κ. Δημόπουλος, που βοήθησε τόσο πολύ στην πρώτη φάση της ασθένειάς μου αλλά και αργότερα, στο να πάρω κάθε θεραπεία όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ο κ. Ηλιάδης ο θωρακοχειρούργος μου, ένας εξαιρετικός επιστήμονας που με αγκάλιασε σαν πατέρας στο πολύ δύσκολο χειρουργείο μου, στους πνεύμονες, ο κ. Πέιος, ο νευροχειρούργος που μου απάλυνε τους φριχτούς πόνους και πολλοί πολλοί άλλοι, από νοσηλευτές μέχρι τραυματιοφορείς, όλοι μου έδειχναν την αγάπη τους και αυτή η αγάπη μου έδινε δύναμη.

Και τέλος θέλω να σταθώ στον άνθρωπο με άλφα κεφαλαίο, τον Αλέξη Τσίπρα, ήρθε πολύ πρόσφατα στη ζωή μου και μου χάρισε την φιλία του, την σκέψη του, το αδελφικό του νοιάξιμο, σαν να με ήξερε από πάντα. Μου απέδειξε ότι η όλα όσα πρεσβεύει ο ίδιος και η αριστερά είναι πραγματική στάση ζωής. Με στήριξε ηθικά και πρακτικά και έκανε και αυτός τα αδύνατα δυνατά για να έχω την καλύτερη φροντίδα.

Θέλω να πω σε όλους τους κάτι.

Πετύχατε. Με κρατήσατε στη ζωή περισσότερο από όσο αναλογούσε στον πολύ επιθετικό καρκίνο μου, μου χαρίσατε το χρυσό μετάλλιο της παράτασης της ζωής μου σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, όταν η κόρη μου η Ελεάννα ήταν μόλις 3,5 ετών και δεν θα θυμόταν τίποτα από εμένα, ενώ τώρα στα 5,5 της χρόνια θα με θυμάται έστω σαν μακρινή ανάμνηση και θα μπορεί να διηγηθεί ιστορίες στον μικρό της αδερφό τον Γιώργο, ώστε να με κρατήσουν ζωντανό στην καρδιά τους για πάντα.
Φίλοι μου, σε αυτή τη ζωή που είμαστε όλοι περαστικοί, μεγαλύτερη σημασία έχει τι αποτύπωμα θα έχουμε αφήσει, και όχι πώς ή πότε θα φύγουμε.

Για αυτό αν είμαι εγώ ο πρώτος καταγεγραμμένος ασθενής με καρκίνωμα nut στην χώρα μας, ας γίνω η αφορμή για την ενημέρωση γιατρών, ασθενών, πάνω σε αυτόν τον τύπο καρκίνου που αν διαγνωσθεί εγκαίρως ίσως σωθούν ζωές. Ας γίνω η αφορμή για να ενισχυθεί ουσιαστικά το εθνικό μας σύστημα υγείας που τόσο υποτιμήθηκε τα τελευταία χρόνια, όχι να περιμένουν ουρές για μια αξονική, για μια χημειοθεραπεία ή ένα χειρουργείο και να χάνεται πολύτιμος χρόνος, να σταματήσει ο χρονοβόρος δαίδαλος της γραφειοκρατίας και των νομικών κωλυμάτων του ΕΟΦ όταν πρέπει να εγκριθούν άμεσα δοκιμαστικά φάρμακα που μπορεί να σώσουν ζωές.

Αν ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή για κάποιο σκοπό, εγώ έχω αποφασίσει ποιος θα είναι αυτός. Να προσφέρω ελπίδα μέσα από όσα κατάφερα στην ζωή μου, από τα όμορφα μέχρι τα άσχημα. Για αυτόν τον λόγο, τα δύο μου αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια, της Αθήνας και του Πεκίνο, που για χρόνια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν, στις παναθρώπινες αξίες.
Τελευταία επιθυμία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλλια, να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά μου. Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου. Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου.